مادى و معنوى آنها در پيش است ، بدون ترديد نه تنها استقبال از مرگ و حوادث مورد نكوهش نيست ، بلكه خود موجب فضيلت و برترى است . امتياز اين دو از يكديگر ( وقوع نفس در هلاكت و فداكارى در راه اهداف مقدس و بزرگ ) حقيقتى است كه مورد اعتراف همهء ملتها و مكتبهاست . در هر اجتماع و امت ، خودكشى و پذيرش مرگ در شرايط عادى نامعقول و نارواست ، اما روزى كه از نظر آنها مصالح بزرگى آن را ايجاب كند ( هر چند در نظر ما آن مصالح موهوم باشد ) مانند دفاع از كشور و يا مقدسات ملى خويش ؛ در آن روز نه تنها استقبال از حوادث و خطرها و خويشتن را در معرض هلاكت قرار دادن در نظر آنان مصداق خودكشى و هلاكت نفس نيست ، بلكه موجب افتخار و سرافرازى است و نام آن افراد براى هميشه در شمار قهرمانان بزرگ آن اجتماع ثبت مىگردد . بنابراين ، بايد موضوع خودكشى و يا « وقوع نفس در هلاكت » را از حساب « فداكارى و جان باختن براى دست يافتن به مصالحى بزرگ و هدفهايى عالى و مقدس » كاملا از هم جدا نمود . با اين توضيح ، به خوبى روشن مىشود كه نهضت حسين بن على عليه السّلام و حركت آن بزرگوار به سوى عراق - با آن كه مىدانست در آنجا كشته مىشود و به شهادت خواهد رسيد - نه تنها هيچ گونه ارتباطى با « و لا تلقوا بايديكم الى التهلكة » ندارد ، بلكه مصداق عالىترين و نمونهء فداكارى و جانبازى در راه هدفهاى آسمانى و انسانى است كه در تاريخ و جهان اسلام انجام گرديده است . حسين بن على عليه السّلام و ياران پاك آن حضرت از بهترين و كاملترين نمونهء آن آزاد مردانى هستند كه خداوند دربارهء آنها فرموده است : « إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ . . . وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ . » زادهء امير المؤمنين عليه السّلام در شرايط دردناكى قرار گرفته بود كه اسلام و موجوديت آن و زحمات طاقت‌فرساى پيامبر بزرگ و خونهاى پاك و مقدسى كه در راه پيشرفت آن آيين ريخته شده بود و بالاخره حق و عدالت و آزادى در برابر حكومت بيدادگر دودمان بنى اميه و پسر معاويه در معرض خطر حتمى و سقوط هميشگى قرار داشت . خطرى كه حسين عليه السّلام خود فرمود : « . . . و على الاسلام السلام اذ قد بليت الامة براع مثل يزيد ؛ بر اسلام سلام باد